H Ινομυαλγία μου

Υπέφερα από πόνους σε όλο μου το σώμα για 16 ολόκληρα χρόνια. Από τα 40 μου μέχρι τα 56 που είμαι σήμερα.

Επισκέφθηκα κατ' αρχήν, εναλλακτικούς γιατρούς. Είμαι υπέρ της εναλλακτικής ιατρικής. Επισκέφθηκα και κλασικούς γιατρούς διαφόρων ειδικοτήτων: ρευματολόγους, ορθοπεδικούς, παθολόγους, νευρολόγους, μέχρι και ψυχίατρους. Έκανα ειδικές εξετάσεις αίματος πολλές φορές, ψάχνοντας στο φάσμα των ρευματισμών...της αρθρίτιδας... Τίποτε. Ενώ η φλεγμονή υπήρχε, η διάγνωση δεν ήταν σαφής.

Οι ορθοπεδικοί μου έλεγαν πως ήταν όλα στο μυαλό μου γιατί ο τρόπος που κινούσα τα χέρια μου, ο τρόπος που περπατούσα, που μιλούσα... δεν παρέπεμπαν σε άνθρωπο που υπέφερε! Εγώ όμως πονούσα. Έκανα και ακτινογραφίες. Με συμβούλεψαν να δω και ψυχίατρο.

Υπήρχαν μέρες που δεν μπορούσα να σηκωθώ εύκολα απ' το κρεβάτι μου. Μέρες, που δεν ήθελα να δω άνθρωπο. Μέρες, που κρατούσα ομπρέλλα για να στηρίζομαι όταν έβγαινα στο δρόμο. Μέρες, που δυσκολευόμουν πολύ στο περπάτημα καθώς οι πόνοι στα πέλματα ήταν ανυπόφοροι. Λίμπιντο, μηδέν. Συγκέντρωση, ανύπαρκτη. Εκνευρισμός. Ταχυπαλμίες. Προβλήματα αρτηριακής πίεσης. Θολό μυαλό. Βουητό στα αυτιά. Ρίγη. Αϋπνίες. Πόνος στο δέρμα μου και αίσθηση καύσου στους μηρούς σε σημείο που τη νύχτα σηκωνόμουν με δυσκολία για να πάω μέχρι το ψυγείο και να βρω παγοκύστες να τις ακουμπήσω στα σημεία του πόνου.

Οι πόνοι χειροτέρευαν όταν περνούσα ιδιαίτερα στενόχωρες καταστάσεις ή όταν ανακαλούσα παρελθοντικές δυσάρεστες στιγμές ή όταν αναλογιζόμουν το δύσκολο παρών μου.

Μερικές φορές διένυα περιόδους ύφεσης, όμως ήταν μικρές.

Οι ρευματολόγοι μου έδιναν φάρμακα. Αντιφλεγμονώδη, διαφόρων ειδών και εταιρειών μαζί με χάπια για το στομάχι. Οι πόνοι τότε υποχωρούσαν λίγο... μπορούσα όμως να τους “ακούω” στο βάθος... κι όταν η θεραπεία με τα χάπια τελείωνε, επέστρεφαν δριμύτεροι. Πονούσαν οι αρθρώσεις στα δάχτυλά μου σε σημείο δακρύων... οι μυικοί πόνοι από κάτω μέχρι πάνω και αντίθετα, μου προκαλούσαν κόπωση και κατάθλιψη. Επέμεναν να πάρω κορτιζόνη, ενέσιμη και μη. Δεν το έκανα ποτέ.

Οι εναλλακτικές θεραπείες με ωφέλησαν αρκετά κατά περιόδους και για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Δεν είχαν διάρκεια. Όμως, ήταν πραγματικά μια ανάσα στο μαρτύριο που περνούσα. Είχα προηγούμενη εμπειρία – πριν από την έφοδο των πόνων - με την ομοιοπαθητική, τον βελονισμό και τα αποτελέσματα ήταν εξαιρετικά. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση, δεν με βοήθησαν. Στράφηκα και σε άλλες μορφές εναλλακτικής θεραπείας. Βοτανοθεραπεία, ιριδολογία, ρεφλεξολογία, αγιουρβέδα, κρυσταλλοθεραπεία, μασάζ εναλλακτικά... παράλληλα με παρασκευάσματα και διατροφή. Έκανα και γυμναστική. Σε κέντρο ορθοσωμίας. Αυτό με είχε ανακουφίσει λίγο. Επεδίωκα και μπάνια στη θάλασσα.

Πήγα και σε κέντρα πόνου, αφού τελικά η κλασική ιατρική με κατέταξε στην ινομυαλγία, για να ανακουφιστώ έστω για λίγες ώρες, μιας και είχα όλα τα σημεία, και τα 18...επώδυνα μυοπεριτοναϊκά σημεία (trigger points).

Συναντήθηκα και με άλλους ανθρώπους που υπέφεραν από ίδιους πόνους, μέσω ενός blog περί Ινομυαλγίας, που είχε δημιουργήσει η Λήδα, που υπέφερε κι αυτή. Σιγά σιγά δημιουργήθηκε κι ένας σύλλογος. Ανεβάζαμε στο blog γιατρούς που θεωρούσαμε πως μας είχαν βοηθήσει.

Επισκέφθηκα και την ειδικότητα της ψυχιατρικής, κατά τη συμβουλή των κλασικών γιατρών, αλλά και εξ αιτίας της απελπισίας μου. Πήγα σε τρεις διαφορετικούς. Σύμφωνα με αυτούς, οι νευροδιαβιβαστές μου, η σεροτονίνη και η ντοπαμίνη, δηλαδή δύο από τους βιολογικούς διακόπτες που επικοινωνούν οι νευρώνες (τα εγκεφαλικά κύτταρα) μεταξύ τους, ήταν στο ναδίρ. Κι αυτό θα μπορούσε να ευθύνεται για τους πόνους. Πήρα λοιπόν, και ψυχοφάρμακα. Δοκίμασα διάφορα. Μέχρι που μια μέρα, στη δουλειά, συνειδητοποίησα πως ό,τι κι αν συνέβαινε γύρω μου το αντιμετώπιζα με μια απάθεια, άγνωστη σε μένα: ο κόσμος να καιγόταν, ή ο κόσμος να χαιρόταν το δικό μου συναίσθημα ήταν σαν... αποβλακωμένο. Τα σταμάτησα. Ήθελα να γελώ και να κλαίω σαν άνθρωπος! Να αισθάνομαι και να συναισθάνομαι! Άσε που δεν με βοηθούσαν και με τους πόνους μου. Άσε που πήρα 15 κιλά (αυτό ήταν το λιγότερο, γιατί τα έχασα αμέσως μετά)!

Με τον καιρό, ο πόνος όχι μόνο δυνάμωνε, αλλά “χτύπαγε” αλύπητα κι άλλα σημεία του σώματός μου. Τον αυχένα μου. Ολόκληρη την πλάτη. Τα ισχία. Ξανά στον ορθοπεδικό. Ξανά χάπια. Ξανά ακτινογραφίες. Πλέον έχασα εντελώς τον ύπνο μου. Ο πόνος, κυρίως του αυχένα αλλά και της πλάτης, με βασάνιζε 24 ώρες το 24ωρο. Η κόπωση είχε χτυπήσει κόκκινα και η απελπισία μου επίσης. Στην ημερήσια διάταξη και πάλι οποιοδήποτε αντιφλεγμονώδες θα μπορούσε να με βοηθήσει έστω για λίγο. Παλιότερα, ξέχασα να σας πω, υπήρξαν περίοδοι που έπαιρνα 6-9 ασπιρίνες την ημέρα, κι αυτό με ανακούφιζε. Διάβαζα δε, ό,τι βιβλίο έβρισκα σχετικό με το θέμα μου.

Έχοντας προ πολλού αποφασίσει πως θα μάθω να ζω με τον πόνο και θα πεθάνω μαζί του, καλλιεργούσα αυτή τη σκέψη και είχα αρχίσει να κάνω αποδοχή μέσα μου.

Το συρτάρι μου γεμάτο με χημεία: voltaren, norgesic, lexotanil, xefo rapid , lonarid, lonarid N, ponstan, mesulid, brufen κι ό,τι άλλο κυκλοφορεί...

Κάπου εδώ πρέπει να αναφερθώ και στο περιβάλλον μου. Που όλοι όσοι με γνώριζαν από πολύ καλά έως αρκετά, είχαν δυσκολία να καταλάβουν πως η γυναίκα που έβλεπαν μπροστά τους, λεπτή (έχει σημασία και αυτό: π.χ. “εσύ, τόσο αδύνατη να πονάνε τα πόδια σου???”), εργαζόμενη, μητέρα με δυο κόρες που μεγάλωνα μόνη μου, με ενδιαφέροντα και ασχολίες, κοινωνική, με χιούμορ... ήμουν σε τέτοιο μαύρο χάλι!!! Μόνο τα παιδιά μου, νομίζω, μπορούσαν να αντιληφθούν την κατάσταση γιατί καμμιά φορά μου έλεγαν πόσο τους είχαν λείψει οι παλιές, ωραίες μέρες μας... και με παρακινούσαν να προσπαθήσω να μη σκέφτομαι πως πονάω, πως ήταν όλα στο μυαλό μου. Μπορεί να ήταν κι έτσι. Δεν ξέρω.

Η αλήθεια είναι πως προσπαθούσα πολύ να ανταπεξέρχομαι στις απαιτήσεις της κάθε μέρας. Να μην το βάζω κάτω. Αν δήλωνα παραίτηση, ένας θεός ξέρει τί άλλο θα συνέβαινε. Το πιθανότερο, μια βαριά κατάθλιψη από την οποία όμως περνούσα-πέρασα, ξυστά!

Και εκεί, σε εκείνο το blog περί ινομυαλγίας, πριν από λίγους μήνες, λίγο πριν το Πάσχα του 2014, διάβασα για τον βιοσυντονισμό και τη Lana Malyevich. http://www.e-asis.com/index.php/ipeuthinoi/lana-malyevich

Και για καλή μου τύχη, μάλλον για καλή μας τύχη, γιατί πήγαμε και οι τρεις, τα παιδιά μου κι εγώ, η Λάνα λειτουργούσε και στην Αθήνα πλέον, εκτός από τη Πάτρα. Ακολούθησα κατά γράμμα το πρόγραμμα που μου πρότεινε.

Στην πρώτη μου επίσκεψη της είπα πως ήταν η τελευταία μου ελπίδα. Μου είπε πως θα μπορούσε να με βοηθήσει μέχρι ένα 70%. Εγώ πιστεύω πως με βοήθησε πολύ παραπάνω. Με επανένταξε στη ζωή κι έγινα όπως πριν. Όπως με θυμούνται οι κόρες μου.

Έγραψα αυτό το κείμενο για δυο λόγους. Ο πρώτος, για να πω κι από αυτή τη θέση ένα “ευχαριστώ” στη Λάνα. Κι ο δεύτερος, να το επικοινωνήσω με τους συνανθρώπους μου εκείνους που αντιμετωπίζουν το ίδιο ή παρόμοιο πρόβλημα και έχει αποσυντονιστεί ο οργανισμός τους και κατ' επέκταση η ζωή τους.

Όλγα Μιχελή, εκπαιδευτικός.

Εγγραφείτε στο Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter μας για να λαμβάνετε τα νεα μας στο email σας.